Dichter

Jeghische Tscharenz, der heute als bedeutendster armenischer Dichter des 20. Jahrhunderts gilt, wurde im Juni (laut deutschem Wiki) oder September 1937 (laut russischer Version) im Zuge der Stalinschen „Großen Säuberung“ verhaftet. Am 27. (Wiki deutsch) oder 29. (Wiki englisch) November 1937 kam er in NKWD-Haft in Jerewan unter bis heute unbekannten Umständen ums Leben. Unbekannt sind auch Ort und Umstände seines Begräbnisses. Die französische Wiki nennt aber einen Ort: „auf der linken Seite der Autobahn Jerewan-Etschmiadsin, neben der Schlucht des Flusses Hrazdan.“ Nach Stalins Tod wurde er rehabilitiert. Seine Manuskripte überlebten im Garten einer Freundin vergraben.

Jeghische Tscharenz

(armenisch Եղիշե Չարենց; traditionelle Schreibung Եղիշէ Չարենց; * 13. März 1897 in Kars, Russisches Reich, heute Türkei; † 27. November 1937 in Jerewan, UdSSR, heute Armenien)

DICHTER

Für mich wird das Schlechte gut,
Der farblose Alltag – ein zauberischer Traum;
Ich liebe alle Farben der Welt;
Die irdische Weite wie die unfaßbaren Sterne.

Und die geistlosen Lieder der Fußgänger,
Das Sausen der Fahrzeuge, den Weg der Straße –
Sie wandeln sich plötzlich in eine Erscheinung,
Die in der Seele des Dichters erträumt wurde.

Wenn ich die Lippen einer Frau küsse,
Lippen, die tausend Männer geküßt haben –
Glaube ich, daß es die Lippen der Schwester sind,
Einer Jungfrau – und daß sie noch rein sind.

Wer wird den Weg des Dichters verstehen ...
Wenn er auf den Straßen wandelt –
In seiner beflügelten, bestirnten Seele
Schwebt er weit auf zu den Sternen.

Wer wird verstehen, warum er
Die feuchten Lippen einer Frau küßt.
Und im selben Augenblick betet er
Vor dem Schatten der fernen Schwester.

Wer wird das Lied in seinem Herzen hören.
Das Lied eines wirren, gar irren Mannes.
Doch er wird lächeln im Sterben und sagen;
– Segen dir, Leben. Ein Wunder warst du ...

1916

Deutsch von Matthias Fritz, aus: Jeghische Tscharenz, Die Reisenden auf der Milchstraße. Berlin: SuKuLTuR, 2009, S. 5

2 Comments on “Dichter

  1. Pingback: Jeghische Tscharenz | ensafh

  2. Եղիշե Չարենց

    Պոետ

    Ինձ համար չարը դառնում է բարի,
    Անգույն առօրյան — մոգական երազ.
    Սիրում եմ բոլոր գույներն աշխարհի՝
    Երկնային հեռուն ու աստղերն անհաս։

    Եվ շրջիկների երգերը անհոգ,
    Վազքը կառքերի, փողոցի ուղին —
    Դառնում են հանկարծ հեռավոր ցնորք,
    Որ երազել է պոետի հոգին։

    Երբ համբուրում եմ շրթերը կնոջ,
    Շրթեր, որ հազար մարդ է համբուրել —
    Հավատում եմ ես, որ նրանք քրոջ
    Շրթունքներ են կույս — ու մաքուր են դեռ։

    Ո՞վ կհասկանա պոետի ուղին…
    Երբ փողոցներում թափառում է նա —
    Նրա թևավոր, աստղային հոգին
    Ճախրում է հեռու աստղերի վրա։

    Ո՞վ կհասկանա, թե ինչո՞ւ է նա
    Համբուրում նեխած շրթերը կնոջ,
    Երբ նույն վայրկյանին աղոթում է նա
    Ստվերի առաջ հեռավոր քրոջ։

    Ո՞վ նրա տրտում երգը կլսի,
    Երգը խելագար, կամ ցնդած մարդու։
    Բայց նա մեռնելիս կժպտա, կասի.
    — Օրհնությո՜ւն քեզ, կյանք։ Հրա՜շք էիր դո՛ւ…

    Q: https://hy.wikisource.org/wiki/Պոետ_(Եղիշե_Չարենց)

    Gefällt 2 Personen

Kommentar verfassen

Bitte logge dich mit einer dieser Methoden ein, um deinen Kommentar zu veröffentlichen:

WordPress.com-Logo

Du kommentierst mit Deinem WordPress.com-Konto. Abmelden /  Ändern )

Twitter-Bild

Du kommentierst mit Deinem Twitter-Konto. Abmelden /  Ändern )

Facebook-Foto

Du kommentierst mit Deinem Facebook-Konto. Abmelden /  Ändern )

Verbinde mit %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d Bloggern gefällt das: