Gebet

Grigór Narekazí

(Gregor von Narek, auch Grigor von Narek oder Grigor Narekatsi; armenisch Գրիգոր Նարեկացի; * 951; † 1003)

Schau auf das Bild des trüben Jammers, erbarmend, 
und auf die Verderbnis, die ich vor Dir ausbreite, Herr, 
tritt zu mir heran als Arzt, 
nicht als Richter, der zur Verfolgung den Aufruf erließ. 
Wahrlich, groß ist der bohrende Zweifel, das schmerzliche Schwanken, 
wenn der Leib der Gewalt der Sünde verfallen ist, 
wenn die Seele auf schändliche Bahnen geraten ist, 
wenn die Sinne dem Walten der Laster verhaftet sind,
wenn die Masse mit tödlichen Leidenschaften vermengt ist, 
wenn das Herzensgefühl vom Dorn des Verstandes verletzt ist, 
wenn die Hoffnung auf Freundlichkeit gänzlich geschwunden ist, 
wenn Vernunft mich der Schar der Tiere zuzählt 
und Schimpf und Schande zu meinem Dasein gehört, 
wenn dem Äußern nach heil ich bin, doch wund im Innern 
und ewig mutlos beim strengen Vermerk der Vergehen, 
wenn mein früheres Tun mich fortwährend ängstigt und peinigt 
und die Reinheit des innigen Flehens für immer getrübt ist 
und erneut das Gewissen in heftigen Aufruhr versetzt ist, 
wenn die Hand an den Pflug ich lege und sehe zurück, 
wenn die Blicke nach vorne gehen und rückwärts die Füße,
 wenn ich, die Wahrheit kennend, mich ständig betrüge, 
mit Gedanken mich schlage, jedoch den Sieg nicht erringe, 
wenn der Kehle beim Aufstöhnen Feuer entfährt 
und am Gaumen der Speichel vertrocknet, 
wenn mich überall sonnenverhüllender Nebel umschließt, 
wenn für Hoffnungen sich der Raum auf immer einengt 
und unerträgliche Qual sich den Sinnen einprägt 
und der Jammer über Verlorenes sich bei mir einstellt 
und der Richtspruch über mein Denken im Buch vermerkt ist, 
wenn des Wohltäters Auge zornig herniederblickt, 
wenn das Licht aus dem All den irdenen Stoff in Brand steckt 
und der Allgegenwärtige auf den Niederen prallt 
und sein Donnerwort gegen mein aschiges Urteil wütet, 
der Gerechtigkeit Steinhagel mir den verdienten Tod bringt, 
wenn die mir geliehene Gabe ich achtlos verlor, 
das empfangene schätzbare Gut ich als Schund vergrub, 
wenn das Dunkel der Trägheit die Frucht allen Mühens verdeckt, 
wenn die gleichsam entzogenen Lichtzeichen ausbleiben werden 
und, da jede Antwort verwirkt ist, die Zunge schweigt, 
der abscheuliche Mund vor dem Endgericht verstummt, 
die erregten Gedanken plötzlich in Stücke zerfallen, 
bar aller Kraft, um das Nützliche zu erreichen,
wenn beim Wägen aus törichtem Grund nicht das Gute erwogen, 
wenn das Böse mir jeglichen Ausweg verwehrt, 
wenn voll Asche der Ofen und kalt das Feuerloch ist, 
wenn im Buch mein Name getilgt ist 
und statt Segnung Verdammnis dort steht.

Wenn einen Krieger ich sehe, hab ich den Tod vor Augen, 
ist es ein Abgesandter, erwarte ich Härte und Strenge, 
wenn es ein Schreiber ist, die Schuldeneintreibung, 
wenn es ein Geistlicher ist, den ernsten Verweis, 
wenn es ein Apostel ist, das Schütteln des Staubs von den Füßen, 
ist es ein freundlicher Mann, die mahnende Lehre, 
ist es ein herrischer Mann, die schmerzliche Kränkung, 
gilt mir die Probe durch Wasser, verderbe ich, 
gilt mir die Probe durch Gift, so sterbe ich, 
sehe ich Reichtum und Besitz, will ich dem Neid entfliehen, 
sehe ich eine erhobene Hand, dann beuge ich mich, 
sehe ich eine Schreckgestalt, schon erzittere ich, 
höre ich nur ein Knackgeräusch, schon erbebe ich, 
ladet zum Trunk man beim Festmahl mich ein, so schaudert mir, 
wenn ich vor Deine Größe hintrete, dann fürchte ich mich, 
und wenn das Verhör im Gange ist, dann schweige ich, 
und wenn die Prüfung zu Ende ist, bin ich verdammt.

Nun kommen die leid- und verderbenbringenden Zweifel, 
sie folgen einander und häufen sich, 
sie lauem im tiefsten Innern des Herzens.
Unsichtbare Pfeile verletzen es heillos 
und haften, sind niemals mehr auszureißen, 
durchbohren die Seele, 
füllen mit Eiter die stets wieder platzenden Wunden 
und künden des schrecklichen Todes Gefahren an.

Der Eiterherd ist umschlossen, eisern, 
mein heimliches Wissen vergrößert die Angst, 
es schmerzt mich die nicht umsorgte Wunde beim Atmen, 
und aus der Beklemmung entsteigt mein Jammergeschrei, 
Tränen mischen sich in die Trauer der Seele.

Deutsch von Annemarie Bostroem. Aus: Die Berge beweinen die Nacht meines Leides. Klassische armenische Dichtung. Berlin: Rütten & Loening, 1983, S. 20-23. Ich habe dem Gedicht hier Anfang und Ende genommen.

Wikipedia sagt: „Gregor von Narek (auch Grigor von Narek oder Grigor Narekatsi; armenisch Գրիգոր Նարեկացի; * 951; † 1003) war ein armenischer Mönch, Mystiker und Schriftsteller aus dem Königreich Vaspurakan. Papst Franziskus erhob Gregor von Narek bei den Feiern zum Gedenken an den Völkermord an den Armeniern am 12. April 2015 zum 36. Kirchenlehrer der römisch-katholischen Kirche.“

One Comment on “Gebet

  1. [ԲԱՆ ԻԳ]

    […]

    Բ
    Հայեաց, Տէր, ողորմութեամբ ի պատկեր վշտաց դառնութեան
    Բազմավտանգ կրիցս կարեաց, զոր հանդէպ քո տարածանեմ,
    Կցորդակից լեր բժշկապէս,
    Եւ մի ի խոյզ ընտրութեան կոչեր դատաւորաբար:
    Արդարեւ մեծ է վտանգ տարակուսանաց ցաւոց այսր վարանման,
    Յորժամ իցէ մարմինն մեղաւք գրաւեալ,
    Եւ անձն` ի գործոց չարեաց ոչ մեկուսացեալ,
    Գործնականացն գործի` սովորութեամբն կարեաց կապեալ,
    Զանգուածն հանդերձանաց` մահացու կրիւք շաղախեալ,
    Զգայութիւն սրտին իմաստից` խեթիւ խոցոտեալ,
    Ակնկալութիւն բարեացն` բնաւին բարձեալ,
    Եւ ի բանականութեանն` ընդ անասունս դասակարգեալ,
    Եւ զազիր գարշութիւն` ընդ գոյութեանն շարամանեալ,
    Եւ տեսականացն ողջ ելով` իմանալիքն վիրաւորեալ,
    Եւ ի սաստկութենէ յանցմանցն յիշատակի` յաւէտ յուսահատեալ,
    Եւ տագնապաւ նախագործելոցն` միշտ տարակուսեալ,
    Եւ յստակութիւն աղերսին` իսպառ պղտորեալ,
    Եւ խղճիւ մտացն յուզմանց` կրկին ճենճերեալ,
    Եւ ձեռն ի մաճի գործոյն` զյետնոցն հետազաւտեալ,
    Եւ կերպ ի յառաջ դիմեալ` ոտք ի վերջ կոյս յետահարեալ,
    Եւ գիտութեամբ էիցն` ի չէիցն միշտ խաբեցեալ,
    Եւ ի մտացն մարտ` ի փոքունցն յաղթահարեալ,
    Եւ ի թառանչ սրտին` հագագին դուռն հրդեհեալ,
    Եւ խոնաւ զաւրութիւն քմացն` ամենայն ուրեք տոչորեալ,
    Եւ անարեւ միգով` յամենայն մասանց պարփակեալ,
    Եւ լայնութիւն ակնկալութեանն` ամենեւին իսպառ ամփոփեալ,
    Եւ անբերելեացն տոյժ` ի զգալիսն տպաւորեալ,
    Եւ եղկութիւն կորստեանն` ի յուշ անդ եկեալ,
    Եւ դատակնիք հատուցմանն` ի դիւանի մտացն գրեցեալ,
    Եւ բարերարին ակն` ի ցասումն իմն երեւեցեալ,
    Եւ լոյսն բնութեամբ` զանգուածոյ հողոյս զայրացեալ,
    Եւ ահաւորութիւն էին` ընդ փոքրկութիւն բնութեանս ընդհարեալ,
    Եւ միշտ որոտմամբ բանից` բանաւոր մոխրոյս բարկացեալ,
    Եւ իրաւանցն վիմաւք` զարժանիս մահու կոշկոճեալ,
    Եւ որ իմն է տաղանդ` յանառակս աստէն կորուսեալ,
    Եւ պատուական իրին ստացուած` իբրեւ անարգ յերկրի թաղեալ,
    Եւ տաժանմանցն արգասիք` ծուլութեանն մթով ծածկեալ,
    Եւ իբր զի բաց բարձեալ նշմարան ճրագի` չերեւեալ,
    Եւ պատասխանարան լեզուիս` յիրաւանցն աւտար` կարկեցեալ,
    Եւ անհամբոյր շրթանցս դրութիւն` աւրինաւոր դատմամբ պապանձեալ,
    Եւ յուզմունք մտացս` ի զանազան մասունս ցնդեալ,
    Եւ զկեալն ի վերայ աւգտին` ոչ ինչ գիտացեալ,
    Եւ ի կշռութիւն բարւոյն ընտրութեան` յիմար երեւեալ,
    Եւ ընթացք ելիցն` նահանջմամբ չարին խափանեալ,
    Եւ վառարան իւղոյն` աճիւնովն հնոցի լցեալ,
    Եւ անուանս գիր` ի կենաց մատենէն եղծեալ,
    Եւ կշտամբանք ընդ երանութեան` անդ արձանացեալ:
    Գ
    Եթէ զինուոր տեսանեմ` մահու ակն ունիմ,
    Եթէ պատգամաւոր` խստութեան,
    Եթէ մատենագէտ` մուրհակի կորստեան,
    Եթէ աւրինաւոր` անիծից,
    Եթէ աւետարանական` փոշւոյ ոտիցն թաւթափելոյ,
    Եթէ բարեկրաւն` յանդիմանութեան,
    Եթէ ապառում` կսկծման:
    Եթէ ջրովն ընտրութեան փորձիմ` խորտակիմ,
    Եթէ դեղ ինչ դատման ձգեմ` սատակիմ:
    Եթէ բերս նկատեմ բարութեան`
    Ի կարծեաց չարեացս փախնում,
    Եթէ ձեռն համբարձեալ` կորանամ,
    Եթէ փոքր ինչ խրտուիլ` սարսեմ,
    Եթէ սակաւ մի թնդիւն` ընդոստիմ:
    Եթէ ի խրախճանս ըմպելեաց հրաւիրիմ` դողամ,
    Եթէ մեծիդ յանդիման լինիմ` սարսափեմ,
    Եթէ ի հարցումն բանի կոչիմ` կարկիմ,
    Եթէ իրաւամբք քննիմ` համրանամ:
    Դ
    Արդ, այսքան ամենաթշուառ եւ ողորմագին տարակուսանացս,
    Ի վերայ միմեանց բարդելոց,
    Որք զստորեւ զգայականաց սրտիս գոյութեան ի ներքուստ անդուստ
    Անբժշկական ցաւաւք, աներեւակի նետիւք խոցոտեալ,
    Անարտաբերելի, մշտակիր, յարամնաց, հանապազամուխ
    Բեւեռեալ աստուստ ընդ հոգւոյս,
    Լցեալ շարաւով, կրկին հարուածով,
    Վտանգ սատակման մահու գուշակին:
    Թարախ մթերից, պատեալ զերկաթով, գաղտնեացս ծածուկք
    Ազդեն ինձ տագնապս` վէրս պահեալս անխնամարկելիս
    Ընդ ելս շնչոյս տուրեւառութեան,
    Յորոց նեղութեանց չարաչար ճնշեալ աղաղակ ձայնիս,
    Խառնեալ արտասուաւք, կողկողագին թախծանաւք հոգւոյ,

    […]

    Q: https://grapaharan.org/Մատյան_Ողբերգության_(գրաբար)

    oder

    Q: https://grapaharan.org [Suchbegriff: Մատյան Ողբերգության (գրաբար)]

    Gefällt 1 Person

Kommentar verfassen

Bitte logge dich mit einer dieser Methoden ein, um deinen Kommentar zu veröffentlichen:

WordPress.com-Logo

Du kommentierst mit Deinem WordPress.com-Konto. Abmelden /  Ändern )

Twitter-Bild

Du kommentierst mit Deinem Twitter-Konto. Abmelden /  Ändern )

Facebook-Foto

Du kommentierst mit Deinem Facebook-Konto. Abmelden /  Ändern )

Verbinde mit %s

Diese Seite verwendet Akismet, um Spam zu reduzieren. Erfahre, wie deine Kommentardaten verarbeitet werden..

%d Bloggern gefällt das: