Ich will nicht gehorsam und bescheiden sein

Radmila Lazić

(serbisch Радмила Лазић; * 26. Dezember 1949 in Kruševac, Serbien, lebt in Belgrad)

Weiblicher Brief

Ich will nicht gehorsam und bescheiden sein,
Schmeichlerisch wie eine Katze, ergeben wie ein Hund;
Mit einem Bauch bis an die Zähne,
Mit Händen im Teig,
Mit einem Gesicht weiß vom Mehl,
Mit einem Kohlenherz,
Mit seiner Hand auf meinem Hintern.

Ich will nicht der Willkommwimpel
Auf seiner Hausschwelle sein.
Nicht unter der Schwelle die Hausgeist-Schlange,
Weder Schlange noch Eva, aus der Genesis.

Ich will nicht zwischen Tür und Fenster gehen,
Um zu horchen und Schritte
Von nächtlichen Geräuschen zu unterscheiden.
Ich will nicht der bleiernen Bewegung des Zeigers folgen,
Nicht dem Fall der Sterne –
Damit er sich betrunken in mich einschlammt wie ein Elefant.

Ich will nicht mit einem Gobelin-Stich
Ins Familienbild eingefädelt sein:
Am Kamin mit Knäueln von Kindern
Im Garten mit Welpen der Kinder.

Ich aber, wie ein Schattenbaum,
Ich aber, wie eine Winterlandschaft.
Eine Statuette unter dem Schnee,
Ich werde im Traukleid mit Falten und Volanten
In den Himmel fliegen.
Halleluja! Halleluja!
Ich will keinen Bräutigam.
Graues Haar will ich,
Buckel und Korb will ich,
Um in den Wald zu gehen,
Erdbeeren zu pflücken
Und Reisig zu sammeln.

Damit alles bereits hinter mir ist,
Auch das Lächeln jenes Jünglings
Damals so lieb
Und durch nichts zu ersetzen.
1988/89

Deutsch von Robert Hodel, aus: Hundert Gramm Seele. Serbische Poesie aus der zweiten Hälfte des 20. Jahrhunderts. Leipziger Literaturverlag, 2011, S. 97/99

One Comment on “Ich will nicht gehorsam und bescheiden sein

  1. Женско писмо

    Нећу да будем послушна и кротка,
    Мазна као мачка, привржена као псето;
    Са стомаком до зуба,
    Са рукама у тесту,
    Са лицем од брашна,
    Са срцем-угљеном,
    И његовом руком на мојој задњици.

    Нећу да будем заставица-добродошлица
    На његовом кућном прагу.
    Ни змија чуваркућа под тим прагом,
    Ни змија, ни Ева, из приче о Постању.

    Нећу да ходам између врата и прозора,
    Да ослушкујем и разабирам
    Кораке од ноћних шумова.
    Нећу да пратим оловно померање казаљки,
    Ни падање звезда –
    Да би се он пијан заглибио у мене као слон.

    Нећу да будем уденута гоблен-бодом
    У породичну слику:
    Крај камина с клупчићима деце,
    У врту с кучићима деце.
    Па ја, као хлад-дрво,
    Па ја, као зимски пејзаж.
    Статуета под снегом,
    У венчаници с наборима и воланима
    Одлетећу у небо.
    Алелуја! Алелуја!
    Нећу младожењу.

    Хоћу седу косу,
    Хоћу грбу и котарицу,
    Па да кренем у шуму,
    Да берем јагоде
    И скупљам суварке.

    Да је већ све за мном,
    И осмех оног младића
    Тада тако драг

    И ничим заменљив.

    Quelle: https://www.babelmatrix.org/works/sr/_Lazi%C4%87%2C_Radmila-1949/%D0%96%D0%B5%D0%BD%D1%81%D0%BA%D0%BE_%D0%BF%D0%B8%D1%81%D0%BC%D0%BE

    ŽENSKO PISMO

    Neću da budem poslušna i krotka,
    Mazna kao mačka, privržena kao pseto;
    Sa stomakom do zuba,
    Sa rukama u testu,
    Sa licem od brašna,
    Sa srcem-ugljenom,
    I njegovom rukom na mojoj zadnjici.

    Neću da budem zastavica-dobrodošlica
    Na njegovom kućnom pragu.
    Ni zmija čuvarkuća pod tim pragom,
    Ni zmija, ni Eva, iz priče o Postanju.

    Neću da hodam između vrata i prozora,
    Da osluškujem i razabiram
    Korake od noćnih šumova.
    Neću da pratim olovno pomeranje kazaljki,
    Ni padanje zvezda –
    Da bi se on pijan zaglibio u mene kao slon.

    Neću da budem udenuta goblen-bodom
    U porodičnu sliku:
    Kraj kamina s klupčićima dece,
    U vrtu s kučićima dece.

    Pa ja, kao hlad-drvo,
    Pa ja, kao zimski pejzaž.
    Statueta pod snegom,
    U venčanici s naborima i volanima
    Odleteću u nebo.
    Aleluja! Aleluja!
    Neću mladoženju.
    Hoću sedu kosu,
    Hoću grbu i kotaricu,
    Pa da krenem u šumu,
    Da berem jagode
    I skupljam suvarke.

    Da je već sve za mnom,
    I osmeh onog mladića
    Tada tako drag
    I ničim zamenjiv.

    1988/89

    Quelle: https://www.lyrikline.org/zh/poems/zensko-pismo-16030

    Hier kann man das Gedicht von der Autorin selbst gelesen hören.

    Gefällt 1 Person

Hinterlasse einen Kommentar

Diese Seite verwendet Akismet, um Spam zu reduzieren. Erfahre, wie deine Kommentardaten verarbeitet werden..