Besser verheiratet als vernonnt

Altkatalanisch, anonym (14. Jahrhundert)

Llassa, mais m’hagra valgut
que fos maridada, 
o cortès amic hagut
que can sui monjada. 

Monjada fui a mon dan: 
pecat gran
han fait, segons mon albir; 
mas cells qui mesa m’hi han, 
en mal an
los meta Déus, e els aïr. 
Car si io ho hagués sabut, 
—mas fui un poc fada—
qui em donàs tot Montagut
no hic fóra entrada.
Ich Arme, besser wär’s gewesen,
verheiratet zu werden
oder am Hofe Freund zu haben
als jetzt vernonnt zu sein.

Vernonnt wurd ich, mir sehr zum Leid,
sehr große Sünd
begingen sie, wie es mir scheint,
doch die, die mich hier reingebracht –
in schlimme Zeit
bringe sie Gott und zürne ihnen.
Denn hätte ich’s vorher gewusst
– ich war da etwas dumm –,
gäb man mir auch ganz Montagut
ich wär dort nie hinein.

Aus dem Altkatalanischen von Àxel Sanjosé

Der katalanische Text aus: Antologia general de la poesia catalana. Hrsg. v. J. M. Castellet u. J. Molas. 10. Aufl.. Barcelona: Edicions 62, 2000; deutsche Fassung erstmals hier.

Hinterlasse einen Kommentar

Diese Seite verwendet Akismet, um Spam zu reduzieren. Erfahre, wie deine Kommentardaten verarbeitet werden..